Ξεκινάμε από το προσωπικό, όχι από την κάτοψη
Κάθε έργο γραφείου που πηγαίνει στραβά, πηγαίνει στραβά στο ίδιο σημείο: μισθώθηκε όροφος ή σχεδιάστηκε διάταξη πριν μοντελοποιήσει κανείς πόσα άτομα θα κάθονται πραγματικά εκεί, πόσο συχνά και με ποιο μοτίβο. Ξεκινάμε με μοντέλο πληρότητας — τρέχον προσωπικό, τριετής ανάπτυξη, μέση παρουσία μέσα στην εβδομάδα και ο διαχωρισμός ανάμεσα σε ατομική εργασία, συνεργασία και επαφή με πελάτες. Αυτό το μοντέλο καθορίζει την αναλογία θέσεων, τον αριθμό και το μέγεθος των αιθουσών, και πόσο από τον όροφο δίνεται σε ανοιχτό ή κλειστό χώρο.
Στην πράξη, ένα ελληνικό γραφείο με υβριδικό μοντέλο τριών ημερών σπάνια χρειάζεται μία θέση ανά εργαζόμενο. Αναλογία 0,6 έως 0,8 θέσεων ανά άτομο, με περισσότερες μικρές αίθουσες και τηλεφωνικούς θαλάμους, συνήθως αποδίδει καλύτερο χώρο εργασίας από μια πλήρη κατανομή θέσεων — και ελευθερώνει αρκετά τετραγωνικά ώστε να δικαιολογηθεί η ποιότητα των φινιρισμάτων αλλού.
Κλειδώστε πρώτα το μοντέλο πληρότητας. Κόστος, διάταξη, όγκος επίπλων και ηλεκτρομηχανολογικά προκύπτουν όλα από αυτό.





